به گزارش خبرگزاری یولن، در بهار ۱۳۵۹ پس از چندین مرحله توقیف مطبوعات – که در تابستان پیش از آن (۱۳۵۸) توسط دادستانی انقلاب اتفاق افتاد و برخی روزنامهها و مجلات از جمله «آیندگان» و «تهران مصور» توقیف شدند – هنوز اجل توقیف بر سر بسیاری مجلات و روزنامههای دیگر میگشت و آنها را با تحدید و تهدید مواجه میساخت. در رادیو تلویزیون علیه برخی جراید داد سخن سر داده میشد، در بعضی استانها ماموران محلی از توزیع نشریات قانونی جلوگیری میکردند و گاه گروههای تندرو با چوب و چماغ به جان دکهی توزیعکنندهی بیچاره میافتادند. موضوع تا جایی بیخ پیدا کرد که سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات طی نامهای سرگشاده به ابوالحسن بنیصدر رئیسجمهور وقت به این قضیه بهشدت اعتراض کرد. این نامه که روز چهارشنبه ۱۷ اردیبهشت ۵۹ در صفحهی دوم روزنامهی اطلاعات منتشر شد به این شرح بود:
کار به جایی رسیده است که رادیو تلویزیون بر خلاف قانون اساسی جو جامعه را علیه روزنامهها بسیج میکند. ماموران محلی در استانها از توزیع نشریاتی که با امتیاز قانونی منتشر میشوند جلوگیری میکنند و اعتراض فروشندگان جراید از تهدید و زورگویی گروههای چماقبهدست بلند است و هیچ نهاد قانونی حامی آنان نیست.
آقای رئیسجمهوری
سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات بدینوسیله نگرانی عمیق خود را از شدت گرفتن موج هجوم به مطبوعات ابراز میدارد بهویژه آنکه بخش وسیعی از حملات و تهدیدها علیه روزنامهنگاران به وسیلهی نهادهای دولتی و حکومتی که طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مسئولیت آنها با شماست اعمال میگردد.
آقای رئیسجمهوری
روزنامهنگاران ایران هنوز سخنان شما را در تمام طول مدت پس از انقلاب و پیش از عهدهدار شدن وظایف ریاستجمهوری دربارهی ضرورت تامین آزادی کامل عقیده و بیان رعایت کامل آزادی مطبوعات فراموش نکردهاند و بسیار حیرتآور است که زیر نظارت مستقیم شما در مدت کوتاهی که از انتخابتان به ریاستجمهوری نگذشته موج اختناق و تهدید و ارعاب روزنامهنگاران از سوی رادیو تلویزیون که به هر صورت سخنگوی هیات حاکمه محسوب میشود، و نیز برخی مسئولان اجرایی بالا گرفته است. کار به جایی رسیده است که رادیو تلویزیون بر خلاف قانون اساسی جو جامعه را علیه روزنامهها بسیج میکند. ماموران محلی در استانها از توزیع نشریاتی که با امتیاز قانونی منتشر میشوند جلوگیری میکنند و اعتراض فروشندگان جراید از تهدید و زورگویی گروههای چماقبهدست بلند است و هیچ نهاد قانونی حامی آنان نیست.
آقای رئیسجمهوری
تصور نمیکنید که شما در این نکته با ما همعقیده نباشید که یکی از بزرگترین آرمانهای مردم ما تامین آزادی بیان و قلم بوده است و نیز مطمئن هستیم که شما هر روز در جریان یورشهای منظم و غیرمنظم گروههای مسئول و یا غیرمسئول به عرصهی مطبوعات، فروشندگان جراید و اجتماعات گروههای سیاسی هستید و اعلامیهی اخیر شما دربارهی ضرورت رسیدن به یک وحدت اصولی نشان میدهد که توسعهی هرج و مرج و بیقانونی را برای آیندهی کشور به شدت خطرناک میدانید.
اعتقاد ما این است که بدون تامین آزادی کامل بیان و قلم و حفظ حرمت همهی صاحبان اندیشه و افکار که تنها راه رسیدن به تفاهم فکری و آشنایی با نقاط اختلاف بین گروههاست رسیدن به چنین وحدتی دور از منطق مینماید و تصریح میکنیم نفاق و چنددستگی در مسائل اصلی زمانی شدت پیدا میکند و به برخوردها منجر میشود که یکی از دو طرف نتواند عقاید و آرمانهای خود را آزادانه و از طریق مطبوعات بیطرف ابراز دارد.
آقای رئیسجمهوری
سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات به حکم رسالتی که در حفظ و گسترش آزادی قلم و بیان بر دوش خود احساس میکند توجه آنجناب را به خطر بزرگی جلب میکند که انحصاری شدن مطبوعات متوجه آیندهی کشور و در نتیجه حاکمیت ملی و وحدت کشورمان خواهد کرد و مصرانه از شما میخواهد پیش از آنکه دیر شود برای درهم کوبیدن این موج انحصارطلبی اقدام کنید.
آقای رئیسجمهوری
نسل آیندهی این کشور غفلت ما را در جلوگیری از تحدید آزادیهای اساسی مردم نخواهد بخشید و به موجب قانون شما را مسئول حوادثی که ادامهی این انحصارطلبیها پدید خواهد آورد، خواهد شناخت.
انتظار ما از شما این است که فورا به هجومها و تهدیدهایی که از مدتها پیش علیه مطبوعات اعمال میشود پایان دهید و بدین ترتیب راه را برای وحدتی که همواره بدان تاکید میکنید هموار سازید.
گفتنی است خطاب نامهی سندیکا به ابوالحسن بنیصدر بود که روزنامهی خودش «انقلاب اسلامی» یک سال بعد در ۱۸ خرداد ۱۳۶۰ توسط اسدالله لاجوردی دادستان انقلاب توقیف شد!
۲۵۹۵۷
