به گزارش یولن، به نقل از ایسنا، تصور میشود که وارونگیهای میدان مغناطیسی، تا آنجا که به مقیاسهای زمانی زمینشناسی مربوط میشود، نسبتاً منظم اتفاق میافتند. در ۱۷۰ میلیون سال گذشته حدود ۵۴۰ وارونگی رخ داده است و به نظر میرسد که میلیاردها سال است که در حال وقوع هستند.
این در حالی است که یک چیز در ۴۰ میلیون سال پیش متفاوت بوده است. یک گذار در این حوالی، ۱۸ هزار سال و دیگری حداقل ۷۰ هزار سال طول کشیده است. یک تیم بینالمللی از محققان دریافتند که این بازه بسیار طولانیتر از بازه زمانی معمول ۱۰ هزار ساله یا بیشتر است که دانشمندان فکر میکنند یک قاعده و هنجار است.
یوجی یاماموتو(Yuhji Yamamoto)، نویسنده اصلی این مطالعه و دیرینهمغناطیسشناس از دانشگاه کوچی(Kochi) در ژاپن مینویسد: این یافته از یک فرآیند وارونگی فوقالعاده طولانی پرده برداشت، درک متعارف را به چالش کشید و ما را واقعاً شگفتزده کرد.
وی افزود: تغییرپذیری در مدت زمان وارونگی که توسط این مطالعه آشکار شد، منعکسکننده خواص دینامیکی ذاتی ژئودیناموی زمین است و شواهد تجربی ارائه میدهد که وارونگیهای ژئومغناطیسی میتوانند به طور قابل توجهی طولانیتر از مدت زمان فرض شده ۱۰ هزار ساله باشند.
این تیم یک هسته رسوبی استخراج شده از مکانی در سواحل نیوفاندلند در اقیانوس اطلس شمالی را تجزیه و تحلیل کردند. سیگنالهای مغناطیسی درون این هستهها که به کریستالهای ریز قفل شدهاند، جهت میدان مغناطیسی زمین را در دورههای زمانی طولانی نشان میدهند.
در این مورد، محققان از نزدیک به یک لایه خاص به طول ۸ متر از بالا به پایین نگاه کردند که بخشی از دوران ائوسن را نشان میدهد. تغییر قطبیت واضحی وجود داشت، اما در بخش غیرمنتظره بزرگی از هسته رسوبی واقع بود.
دو تغییر میدان مغناطیسی کشف شد، یکی به مدت حدود ۱۸ هزار سال و دیگری ۷۰ هزار سال. مدلسازی کامپیوتری نشان داد که رویدادهایی مانند این میتوانند در برخی موارد به طور بالقوه تا ۱۳۰ هزار سال ادامه داشته باشند؛ هرچند که این مورد هرگز در سوابق زمینشناسی مشاهده نشده است.
این تغییر میدان مغناطیسی ناشی از جابجایی در هسته بیرونی آهن و نیکل مایع زمین است که حدود ۲۲۰۰ کیلومتر ضخامت دارد. در حالی که این هسته بیرونی همیشه در حال تغییر است، گاهی اوقات به اندازهای ناپایدار میشود که قطبهای مغناطیسی موقعیت خود را تغییر میدهند.
گفتنی است که سیاره زمین واژگون نمیشود، اما شمال مغناطیسی به جنوب مغناطیسی تبدیل میشود و برعکس.
این تغییرهای تازه شناسایی شده نه تنها زمان زیادی طول کشیدند، بلکه نامنظمتر و متغیرتر از آن چیزی بودند که محققان انتظار داشتند. چندین «بازگشت» وجود داشت که در آن میدان مغناطیسی در مورد جهت حرکت خود مطمئن نبود که با یافتههای جدیدترین تغییر جهت سیاره ما تحت عنوان وارونگی برونس-ماتویاما(Brunhes-Matuyama reversal) مطابقت داشت.
محققان در مقاله منتشر شده خود مینویسند: وقوع بازگشتهای چندگانه بیسابقه نیست. این رفتار برای وارونگی برونس-ماتویاما نیز گزارش شده است. ما فکر میکنیم که این امر ممکن است رایجتر باشد و وارونگیهای قطبی ذاتاً رویدادهایی پیچیده و تا حدودی آشفته هستند.
وارونگی برونس-ماتویاما که حدود ۷۷۵ هزار سال پیش اتفاق افتاد، این یافتههای جدید را تأیید میکند. مطالعهای از سال ۲۰۱۹ نشان داد که تکمیل این تغییر جهت، ۲۲ هزار سال طول کشیده است. بنابراین وارونگیهای طولانی ممکن است یک قاعده باشند، نه یک استثناء.
وقتی مورد بعدی رخ دهد، باید آماده باشیم. یکی از پیامدهای وارونگی میدان مغناطیسی این است که سیاره ما در برابر تابش و فعالیتهای ژئومغناطیسی که از فضا به زمین میتابند، محافظت بسیار کمتری دریافت میکند.
اگر قرار باشد این قرار گرفتن در معرض تابش، دهها هزار سال بیشتر از آنچه قبلاً تصور میشد، طول بکشد، باید در مورد آن بیشتر بدانیم. این پدیده پتانسیل ایجاد اختلال در همه چیز، از گونههای جانوری گرفته تا سیستمهای آب و هوایی را دارد. اگرچه برای شناخت دقیق اثرات آن به تحقیقات بیشتری نیاز است.
پیتر لیپرت (Peter Lippert)، دیرینهمغناطیسشناس از دانشگاه یوتا(Utah) میگوید: اساساً این به این معنی است که ما به طور خاص عرضهای جغرافیایی بالاتر، بلکه کل سیاره را در معرض نرخها و مدت زمانهای بیشتر تابش کیهانی قرار میدهیم. بنابراین منطقی است که انتظار داشته باشیم نرخهای بالاتری از جهش ژنتیکی وجود داشته باشد. همچنین ممکن است فرسایش جوی رخ دهد.
5858
