به گزارش یولن، روزنامه خراسان نوشت: علت هم این است که خلق و خوی پیچیده ترامپ مهمترین عامل جهت دهنده به سیاست و رفتارش است.
اما شناخت خلق و روان ترامپ نیز بسیار دشوار است؛ چون اساسا تیپ شخصیتی ثابتی ندارد و به تبع آن هم در موضوع واحدی موضع و رفتاری یکسان ندارد. البته جدا از این که این رفتار بخشی از ذات اوست، تا حدود زیادی هم در این کار تعمد دارد. از این رو، نباید سخنان و مواضع او را چون گزارهای قطعی پنداشت.
اگر شناختی کلی از کلیات رفتار و طرز فکر او نداشته باشیم، هر لحظه و هر روز با هر اظهارنظر جدید او درباره یک موضوع باید به شکلی متفاوت تفسیر و تحلیل کنیم و دچار تناقض شویم.
تا این لحظه میتوان گفت که سه امرِ کلیِ جهت دهنده سیاست کلان ترامپ در قبال ایران تا حدودی -و نه کاملا- روشن است:
۱ـ به دنبال جنگ نیست؛ اما این بدان معنا نیست که هر گونه حملهای منتفی است؛ بلکه تحت شرایطی ممکن است برای بالا بردن دوز فشار به اسرائیل چراغ سبزی نشان دهد که حملات ایذایی محدودی انجام شود البته اگر قبلش مطمئن باشد که منجر به جنگ نخواهد شد.
۲ـ به دنبال توافق به عنوان یک اولویت است؛ این هم بدان معنا نیست که هر توافقی را میپذیرد یا به توافق احتمالی تمام و کمال عمل خواهد کرد.
۳ـ در رویکرد خود در قبال تهران چندان در گیر و دار مشکلات و مسائل تاریخی فی ما بین نیست.
تا این جا، صرف شروع دیپلماسی با ایران یک امر و پالس مثبت است و در راستای همان اولویت او برای توافق است. اما مسئله کلیدی این است که چه توافقی میخواهد. این را هم باید درک کرد که تصویر و روایت برای او بسیار حائز اهمیت است و به همین خاطر میخواهد با اعمال مستمر تحریمها، تهدیدها و مواضعی حداکثری فضای بیرونی مذاکرات و نه لزوما فقط فضای میز مذاکره را تحت الشعاع قرار دهد که البته این رفتار او جدا از این که تلاشی برای به تصویر کشیدن مذاکره با ایران از موضع قدرت است، نوعی چانه زنی مذاکراتی نیز هست.
اما اگر او زمانی فکر کند که مذاکره با ایران به دلایلی تصویری ضعیف از او نشان میدهد، ممکن است حتی وسط راه و برای مدتی قید آن را هم بزند؛ به ویژه اگر در پروندههای مهمی چون جنگ اوکراین با برقراری صلح توفیق کلانی به دست آورد یا حتی ممکن است زمانی هم اگر توافقی حاصل شود و او نتواند تصویری برنده از آن در مقابل مخالفان بسازد، در مسیر اجرا برای جبران تعلل کند.
اما در عین حال هم نباید فراموش کرد که ترامپ دوست دارد از کاه، کوه و از هیچ، دستاوردی بزرگ بسازد؛ نمونه آن کارنامه صد روز نخست ریاست جمهوری دوم اوست. در حالی که در هر دو عرصه اقتصادی و پروندههای سیاست خارجی دستاورد خاصی نداشته و در پسرفت هم بوده است اما با آب و تاب تبلیغ میکند و میگوید که در این صد روز به اندازه صد سال و ده ها رئیس جمهور کار کرده است.
از این رو هم بعید نیست که فردا روزی توافقی با ایران تقریبا در سطح همان برجام با تغییراتی امضا کند و برای خلق همان تصویر برنده مانور دهد و بگوید تنها کسی بوده که مانع دستیابی ایران به سلاح اتمی شده است و در آن هنگام هم مقصود خود از برچیدن برنامه هستهای ایران را برنامه هستهای نظامی اعلام کند.ترامپ همین است؛ واقعا برخی اوقات خودش هم از رفتار پیچیدهای که دارد سردرگم میشود. حتی نتانیاهو را هم سرکار گذاشته است و دیروز روزنامه اسرائیل هیوم نوشت که بیبی در گفت و گو با نزدیکانش از سیاست خاورمیانهای ترامپ اظهار ناخرسندی کرده و گفته است که رفتارش با حرفهایی که او در نشست خصوصی میزند، مطابقت ندارد.
۲۳۳۰۲
