غواصی در مثلث برمودا!

به گزارش خبرگزاری یولن و به نقل از زومیت، مجمع‌الجزایر «برمودا» (Bermuda) در پهنه اقیانوس اطلس، فراتر از افسانه‌های «مثلث برمودا»، واقعیتی شگفت‌انگیز را در دل خود پنهان کرده است. این منطقه با بیش از ۳۰۰ کشتی درهم‌شکسته، «پایتخت کشتی‌های غرق‌شده‌ اقیانوس اطلس» به شمار می‌رود. این ویرانه‌ها، از کشتی‌های اسپانیایی سده شانزدهم گرفته تا شناورهای باری امروز، همگی موزه‌ای زنده از فراز و فرود دریانوردی را پیش چشم می‌گذارند. 

جغرافیای مرگبار؛ تله‌ای در حصار صخره‌ها

تراکم انبوه کشتی‌ها در این منطقه، ریشه در ساختار زمین‌شناختی یگانه‌ آن دارد. برمودا در حقیقت قله آتشفشانی خاموش است که سر از آب برآورده است و صخره‌های مرجانی پیرامون آن که شمالی‌ترین مرجان‌های اقیانوس اطلس هستند، به دیوارهایی نامرئی درست زیر سطح آب پنهان می‌مانند.

در طول تاریخ، بسیاری از ناخداها به گمان حضور در آب‌های عمیق، به این صخره‌های تیغی کوبیدند و در چشم‌برهم‌زدنی کشتی خود را به گل نشانده‌اند.

کشتی کریستوبال کولون؛ بزرگ‌ترین ویرانه‌ اعماق

در میان تمام داستان‌هایی که وجود دارد، سرگذشت کشتی «اسپانیایی کریستوبال کولون» (Cristobal Colon) شنیدنی است. این کشتی که روزگاری از باشکوه‌ترین کشتی‌های اقیانوس‌پیمای مسافربری بود، در سال ۱۹۳۶ فقط به سبب یک خطای ساده در ناوبری به زیر آب رفت. این کشتی با طول تقریبی ۱۵۰ متر، یکی از پیشرفته‌ترین و مجلل‌ترین کشتی‌های مسافربری زمان خود بود. کریستوبال کولون (نام اسپانیایی کریستف کلمب) با سه عرشه و تزیینات خیره‌کننده، نماد قدرت دریایی اسپانیا در مسیر نیویورک به آمریکای مرکزی (به‌ویژه مکزیک) بود.

ناخدا، نور دکل مخابراتی ساحل را با چراغ فانوس دریایی اشتباه گرفت و کشتی را کاملا به قلب صخره‌ها راند. البته در برخی گزارش‌های رسمی هم ذکر شده که دلیل اصلی خطای ناخدای کشتی کریستوبال کولون این بود که فانوس دریایی اصلی منطقه (Gibbs Hill) در آن زمان برای تعمیرات از مدار خارج شده بود و ناخدا به اشتباه نور یک دکل مخابراتی را به عنوان نشانه مسیر در نظر گرفت.

ماجرای این کشتی زمانی عجیب شد که تنها پنج ماه بعد (در مارس ۱۹۳۷)، یک کشتی باری نروژی به نام ایریستو (Iristo)، با دیدن دکل‌های کریستوبال کولون که هنوز از آب بیرون بود، تصور کرد کشتی در حال حرکت در کانال است. ناخدای نروژی برای دنبال کردن آن تغییر مسیر داد و خودش هم به همان صخره‌ها برخورد کرد و غرق شد!

امروزه بقایای این غول آهنی در پهنه‌ای گسترده پراکنده است؛ چراکه در جنگ جهانی دوم، ارتش از آن به عنوان نشانه‌ای برای تمرین بمباران هوایی بهره می‌برد و همین امر، سیمایی سورئال و ازهم‌گسیخته به آن بخشیده است.

پیوند زیست‌بوم و باستان‌شناسی

طبیعت به زیبایی این ویرانه‌ها را در آغوش گرفته است. کشتی‌های غرق‌شده اکنون به صخره‌های مصنوعی بدل شده‌اند. مرجان‌های بادبزنی، اسفنج‌ها و هزاران گونه ماهی میان پاره‌های فلز و چوب این کشتی‌ها پناه گرفته‌اند.

این گره‌خوردگی تاریخ انسان و حیات وحش، برمودا را به بهشتی برای باستان‌شناسان دریایی و زیست‌شناسان بدل کرده است.

گنجینه‌های علمی؛ فراتر از طلا و گوهر

برخلاف آنچه در فیلم‌های هالیوودی می‌بینیم، گنج واقعی این کشتی‌ها سکه طلا نیست. پژوهشگران با بررسی این ویرانه‌ها به یافته‌های ارزشمندی درباره مسیرهای تجاری کهن، فنون کشتی‌سازی گذشته و حتی دگرگونی‌های اقلیمی دست یافته‌اند.

برای نمونه، ماندگاری برخی پاره‌چوب‌ها در اعماق، از ویژگی‌های شیمیایی خاص آب این منطقه پرده برمی‌دارد.

غواصی در اعماق تاریخ

برمودا برای گردشگران ماجراجو، فرصت غواصی در سایت‌هایی کم‌عمق (حدود ۱۰ تا ۲۰ متر) را فراهم آورده است. در این عمق، تابش تند آفتاب بر تن کشتی‌ها، به غواصان اجازه می‌دهد تا با وضوح تمام، جزئیاتی چون موتورهای بخار بزرگ، دیگ‌های چدنی و حتی ابزارهای ملوانان را تماشا کنند که میان رسوب‌ها به‌جا مانده‌اند.

۵۸۳۲۳