به گزارش خبرگزاری یولن، فیلم «Ferrari» ساخته مایکل مان، بیش از آنکه درباره سرعت باشد، درباره شخصیت است. یکی از ظریفترین نشانههای این فیلم، انتخاب خودرویی است که انزو در نخستین صحنههای فیلم میراند: یک پژو ۴۰۳ مدل ۱۹۵۶. انتخابی که برای بسیاری غافلگیرکننده بود، اما برای کسانی که تاریخ زندگی انزو را میشناسند، کاملا منطقی است. این فقط یک انتخاب سینمایی نبود؛ پژو واقعا بخشی از زندگی روزمره او بود.
فراری برای پیست، پژو برای زندگی
براساس گزارش caranddriver، انزو فراری میان «کار» و «زندگی» مرزی روشن قائل بود. فراری برای او میدان نبرد بود؛ جایی برای رقابت، غرور ملی و کمال مهندسی. اما زندگی شخصیاش را با همان شدت و هیجان نمیخواست.
پژو دقیقا همان چیزی بود که نیاز داشت؛ خودرویی بیادعا، قابل اعتماد و دور از توجه رسانهها. او نمیخواست هر بار که از خانه خارج میشود، نمایشگاهی متحرک از قدرت مارانلو باشد. سدان فرانسوی، برای مردی که تمام عمرش زیر ذرهبین بود، نوعی پناهگاه متحرک محسوب میشد.
ریشههای یک علاقه غیرمنتظره
درباره منشأ این علاقه روایتهای مختلفی وجود دارد. برخی میگویند جرقه آن زمانی زده شد که یکی از بستگان همسرش با یک پژو به مودنا آمد و انزو تحت تاثیر کیفیت و وقار خودرو قرار گرفت.
از سوی دیگر، ارتباط با استودیوی طراحی پینینفارینا هم بیتاثیر نبود. همان خانه طراحی که برخی از ماندگارترین فراریها را خلق کرد، مدلهایی مانند پژو ۴۰۳ و ۴۰۴ را نیز طراحی کرده بود. شاید انزو در پژو، همان زبان طراحی آشنا را در قالبی آرامتر و کاربردیتر میدید.
انزو دست کم سه دستگاه پژو در اختیار داشت. ابتدا از آنها به عنوان خودروی روزمره استفاده میکرد و بعدها مدلهای ۵۰۴ را با راننده شخصی سوار میشد. این علاقه تا پایان عمرش در سال ۱۹۸۸ ادامه داشت.
حتی تیم مسابقهای اسکودریا نیز از این سلیقه بینصیب نماند. استیشنواگنهای پژو بهعنوان خودروهای پشتیبانی تیم استفاده میشدند و در صحنهای عجیب، قطعات بدنه خودروهای فرمول یک روی سقف یک استیشن خانوادگی فرانسوی دیده میشد.
فلسفهای مشترک زیر پوستهای متفاوت
در نگاه اول، چه شباهتی میان پژو ۴۰۳ و یک فراری مسابقهای وجود دارد؟ پاسخ شاید در فلسفه طراحی نهفته باشد. پژو در دهه ۵۰ میلادی استاد ساخت سدانهای مهندسیشده بود؛ خودروهایی که با طراحی تمیز پینینفارینا، تزئینات کرومی محدود و تناسبات متعادل، حس کیفیت را منتقل میکردند.
پژو ۴۰۳ با موتور چهارسیلندر ۱۴۶۸ سیسی و حدود ۶۵ اسببخار قدرت، هیچ شباهتی به هیولای پیست نداشت. اما همانقدر که یک فراری برای پیست دقیق و مهندسی شده بود، این پژو هم برای زندگی روزمره حساب شده و منطقی ساخته شده بود. شاید انزو این صداقت مهندسی را تحسین میکرد.
مردی که سرعت را ساخت، اما آرام رانندگی میکرد
شاید پاسخ نهایی به این پرسش ساده باشد. انزو تمام عمرش را صرف ساخت سریعترین خودروهای جهان کرد. وقتی از کارخانه خارج میشد، دیگر نیازی به اثبات چیزی نداشت. پژو برای او نه یک انتخاب عجیب، بلکه انتخابی منطقی بود؛ خودرویی که فریاد نمیزد، رقابت نمیکرد و فقط کارش را انجام میداد.
در نهایت، علاقه انزو به پژو یادآور این واقعیت است که حتی خالق اسطورههای سرعت هم گاهی ترجیح میدهد آرام و بیحاشیه رانندگی کند.
۲۲۷۳۲۲
