به گزارش یولن، عبدالرضا خزایی گراند هتل، آن قصر کوچک اما باشکوه در دل لالهزار، جایی که روزگاری صداهای موسیقی زنده و خنده مهمانان خارجی با طنین چایخانهها میآمیخت، اینک در آتش سوخت. شعلهها نه فقط چوب و آجر، بلکه خاطرههای جمعی ما را میبلعند؛ یادآور این حقیقت تلخ که تاریخ بدون حافظ، فقط خاکستر است. آنکه دیروز میزبان رجال و ادبا بود، امروز در میان دود و سکوت فرو میرود و کسی پاسخگو نیست.
کانال تلگرامی چند ثانیه در خبری نوشت: معاون میراث فرهنگی تهران میگوید علت و میزان خسارت هنوز مشخص نیست. اما هر کسی که یک بار پا به سالنهای گراند هتل گذاشته باشد، میداند که این سکوت و تأخیر، پیشبینیناپذیری و بیتدبیری نهادهای متولی را فریاد میزند. چطور ممکن است بنایی با این سابقه تاریخی، بدون سیستمهای حفاظتی مناسب و بدون نظارت مستمر، رها شود تا شعلههای آتش آن را بلعند؟
حادثه گراند هتل، تلنگری است برای همه ما که خیال میکنیم میراث فرهنگی، خودبهخود محافظت میشود. این ساختمان، یادگار دوران شکوه تهران قدیم و شاهد قصههای اعیان و هنرمندان بود؛ اما امروز بیتوجهی و مدیریت ضعیف، این سرمایه ملی را به خاکستر بدل کرده است. آیا مسئولان با همین سرعت، به پروندههای دیگر اماکن تاریخی میرسند، یا باید شاهد تکرار فاجعهای دیگر باشیم؟
حفاظت از تاریخ، تنها مسئله زیباییشناسی نیست، بلکه مسئله هویت، حافظه جمعی و پاسخگویی تاریخی است. اگر امروز ما کوتاهی کنیم، فردا نه تنها ساختمانها، بلکه پیوند ما با گذشته و جوانههای آینده تاریخی تهران از دست خواهد رفت. آتش گراند هتل، دود امید و بیاعتنایی را با هم بلند کرد و هر شعلهاش، فریاد اعتراض است.
۲۳۳۲۱۷
