به گزارش یولن، روزنامه فرهیختگان نوشت: مایک پمپئو، وزیر خارجه دولت پیشین ترامپ نیز ضمن اعتراف به این موضوع که ماموران موساد درکنار اغتشاشگران حضور دارند با اشاره به عدم اقدام نظامی آمریکا در حمایت از آشوبهای سال 88 گفت این کشور اکنون آمادگی دارد تا اقدامات لازم را در حمایت از آشوبگران انجام دهد.
نه تنها در ایران که در هر کشوری که حکومت مرکزی، در اردوگاه غرب تعریف نمیشود، اعتراضات یکی از بسترهای مورد توجه دستگاههای امنیتی غرب برای تغییر حکومت است. اگر اعتراضات توانایی تغییر حکومت را نداشته باشند، توسعه آن به اغتشاشات و ناآرامی و حتی جنگ شهری اگر چه به سرنگونی حکومت منجر نمیشود؛ اما دولت مرکزی را تا حد زیادی تضعیف میکند.
پس از تضعیف دولت، غرب تقریبا مسیر دیپلماسی با آن کشور را کنار میگذارد و به بهانههای مختلف انواع تحریمها را بر کشور هدف تحمیل میکند تا بین دادن امتیاز سنگین و یا سرنگونی احتمالی، یکی را انتخاب کند. به عبارت سادهتر، آشوب از یکسو و تحریم و فشار بینالمللی از سوی دیگر تکمیلکننده چرخهای برای نابودی یک کشور هستند.
در ایران این وضعیت بهوضوح از سال 1388 و پس از نتایج انتخابات ریاستجمهوری خود را به نمایش گذاشت و کمک کرد تا طرف غربی موضع سختی در مقابل ایران در پیش گرفته و اقدامات نظامی و تحریمی را در دستور کار قرار دهد. در سوی مقابل همین اقدامات تحریمی علیه اقتصاد ایران بر وضعیت معیشتی مردم اثر منفی گذاشته و زمینهها برای اعتراضات خیابانی را تقویت میکند.
این سیکل معیوب در سال 89 تصویب مهمترین قطعنامه تحریمی ضدایرانی یعنی 1929 را در پی داشت و در سال 96 دست آمریکا برای بهانهجویی و خروج از برجام را پرتر کرد.
آشوبهای خیابانی در سال 98 به ترور سردار سلیمانی منتهی شد و در 1401 نیز طرف غربی از موضع احیای برجام منصرف شد. اکنون نیز اغتشاشات خیابانی به بهانهای دیگر برای آمریکا تبدیل شده تاحدی که حتی زبان به تهدید نظامی باز میکند.
آمریکا به طور موازی ایران را به نشست به پای میز دستورپذیری که نام میز مذاکره بر آن نهاده فرا میخواند تا اولاً پروژه مقصرنمایی ایران در شکست مذاکرات را پیش برده و ثانیا باب شرطیسازی اقتصاد ایران به میز مذاکرات را باز نگه دارد. ایران بعد از یک تجربه 16 ساله درگیر بودن با سیکل بازتولید آشوب و تحریم این ضرورت را در مقابل خود میبیند که به هر نحوی شده این چرخه را مهار کند.
23302
