به گزارش یولن، مطالعه اخیر به رهبری چین که در ژانویه ۲۰۲۶ در NeuroImage: Clinical منتشر شد، اسکنهای MRI و نظرسنجیهای ۷۱ جفت دوقلوی نوجوان را طی ۸ سال تجزیه و تحلیل کرد و ۴۷درصد وراثتپذیری برای اهمالکاری در دوقلوهای تکتخمکی را به دلیل تغییرات در مدار پاداش مغز نشان داد.
بر اساس گزارش اطلاعات به نقل از دیلیمیل، این تحقیق، اختلالات در مسیرهای دوپامین و سروتونین – که ناحیه تگمنتال شکمی را به جسم مخطط متصل میکنند – را به عنوان عوامل ژنتیکی کلیدی کاهش انگیزه کار شناسایی میکند و توضیح میدهد که چرا اهمالکاری اغلب در خانوادهها وجود دارد.
در حالی که ژنتیک تقریباً نیمی از واریانس را توضیح میدهد، استراتژیهای محیطی مانند تقسیم وظایف به مراحل یک تا پنج دقیقهای و استفاده از تایمرها میتوانند طبق توصیههای رفتاری این مطالعه، به طور مؤثر با این تمایلات ارثی مقابله کنند.
به گزارش ان بی سی، دکتر آن-لور لو کانف، متخصص علوم اعصاب، میگوید: برای بسیاری از ما، اهمالکاری با بار عاطفی زیادی همراه است. به ما یاد دادهاند که اهمالکاری را با تنبلی و فقدان اراده مرتبط بدانیم، و بنابراین هر وقت کاری را که قرار بود انجام دهیم به تعویق میاندازیم، شروع به سرزنش خودمان میکنیم.
از دیدگاه او، اهمالکاری نباید مایه شرمساری باشد – او میگوید: «در واقع فقط یک سیگنال از مغز شماست که در حال حاضر چیزی درست کار نمیکند. به جای نادیده گرفتن این سیگنال، به جای تلاش برای پیش رفتن و سرزنش خود در این فرآیند، گوش دادن به آن سیگنال چه حسی خواهد داشت؟»
لو کانف میگوید رویکرد بهتر این است که در مورد ریشه عادتهای اهمالکاری خود «کنجکاو» شوید.
۵۸۵۸
