یک نکته منفی در تمرکز ایران بر آژانس این است که شما به تعهدات خود عمل میکنید اما در مقابل خبری از لغو یا تعلیق تحریمها نیست.
آری درست است، اما مگر آمریکا و اروپا به تعهدات برجامی خود عمل کردهاند؟ به همین دلیل است که ایران نقد «تعویق تصمیم» را به نسیه «تعلیق تحریم» ترجیح داده است.
یک فرض این است که طرفهای غربی میدانند که بهکارگیری سازوکار ماشه سبب میشود تا ایران از پیمان منع گسترش موسوم به «انپیتی» خارج شود. در چنین صورتی دستشان از چماق تهدید کوتاه میشود، پس خود نیز مایلاند که آن را به تأخیر بیندازند. بهکارگیری سازوکار ماشه چیزی بیش از آنچه تا امروز با دست آوردهاند، نصیبشان نخواهد کرد. سوز سهمگینی در ساز ماشه نمانده، چون تحریمهای حداکثری آمریکا به سقف خود رسیده است، جنگ هم که یک بار انجام شده است و اگر تکرار شود، چیزی بیش از گذشته عایدشان نمیشود. ایران هم نشان داده است که با وجود آنکه از درگیری اجتناب میکند، میتواند آسیبهای جدی به اقتصاد اسرائیل وارد کند. جنگ برای آمریکا و اسرائیل چندان هم کمهزینه نیست.
اروپا و آمریکا ابزار فشار «سازوکار ماشه» را دارند و ایران نیز «ابزار» خروج از پیمان را. ایران میتواند هرآینه عهد بشکند و بر سر پیمان نماند. ازاینرو باید بتواند این ابزار را هنگامی به کار گیرد که فایده آن بر هزینهاش بچربد. ایران اعلام کرده است که خواستار تولید بمب اتم نیست، بنابراین وجهی ندارد که فعالیتهای خود را با خروج از «ان.پیتی» پنهان کند.
آشکار است که گروسی مأموریت خود را با بوالهوسی دنبال میکند و در پی دبیرکلی بر سازمان ملل است. همچنین آشکار است که شرافت حرفهای خود را در تمهید مقدمات جنگ 12روزه زیر پا گذاشته است. اما همه اینها توجیه نمیشود که ما براساس ملاحظات و اولویتهای خود سیاستهایمان را پیش نبریم و پیشرسانه و پیشدستانه از پیمان منع گسترش خارج شویم.
17302
آخرین مقالات منتشر شده
