به گزاش یولن، او اعلام کرد همه اراضی کرانه باختری باید به رژیم صهیونیستی ضمیمه شود.
به روایت ایرنا، گرچه تقسیم کرانه باختری به سه منطقه الف، ب و ج در زمان امضای توافقنامه اسلو در آغاز دهه ۱۹۹۰ رخ داد و قرار شد این وضعیت موقت حداکثر تا هنگام تشکیل کشور فلسطین در عرض پنج سال باقی بماند، اقدامهای سازماندهیشده اسرائیل علیه تشکیلات خودگردان فلسطین، این وضعیت موقت را به وضعیتی دائم تبدیل کرد.
اسموتریچ هشدار داد اگر اوضاع در کرانه باختری منفجر شود، این بحران مانند هفتم اکتبر خواهد بود و “اسرائیل” بهای چندبرابری خواهد پرداخت.
وزیر دارایی رژیم صهیونیستی در ادامه گفت: «یا ما یا آنها؛ هیچ راه حل میانهای وجود ندارد و ما در حال از بین بردن ایده تشکیل کشور فلسطین هستیم.»
پیمان اسلو ۲، کرانه باختری اشغالی توسط اسرائیل را به سه بخش اداری تقسیم کرد: مناطق تحت کنترل فلسطین بهعنوان منطقه الف و ب و بقیه، از جمله شهرکهای اسرائیلی را بهعنوان منطقه ج.
مناطق تحت کنترل فلسطین با یک فرایند جداسازی، با واگذاری چیزهایی که از نظر اسرائیل مهم بود، به منطقه ج، ایجاد شد و بدین ترتیب، اکثریت قریب به اتفاق فلسطینیهای کرانه باختری، به مناطق غیرهمجوار باقیمانده فرستاده شدند.
منطقه ج، یک قلمرو به هم پیوسته است که ۶۱٪ از کرانه باختری را تشکیل میدهد و تنها توسط اسرائیل، از طریق اداره منطقه یهودا و سامره اداره میشود.
در مقابل، مناطق الف و ب، به ۱۶۵ منطقه در محاصره خشکی، تقسیم میشوند که هیچ همسایه سرزمینیای ندارند. منطقه الف، تنها توسط تشکیلات خودگردان فلسطین و منطقه ب، بهصورت مشترک توسط تشکیلات خودگردان و اسرائیل اداره میشوند. منطقه الف، تقریباً ۱۸ درصد از کل سرزمینهای کرانه باختری و منطقه ب، حدود ۲۲ درصد از قلمرو را شامل میشود که در مجموع، حدود ۲٫۸ میلیون فلسطینی را در خود جای داده است.
315
