به گزارش خبرگزاری یولن، تیم تحقیقاتی دانشگاه Texas A&M به سرپرستی دکتر پیوتر بوجاکوفسکی، برای یافتن این لاشه که در میان رسوبات سنگین پنهان شده بود، از ترکیبی از ابزارهای پیشرفته سنجش از دور استفاده کردند:
- سونار اسکن جانبی (Side-scan Sonar): برای تصویربرداری با وضوح بالا از بستر دریا و شناسایی ناهنجاریهای غیرطبیعی.
- مگنتومتری (Magnetometry): جهت شناسایی تودههای فلزی مدفون زیر لایههای ضخیم رسوب.
- پهپاد زیردریایی (ROV): برای بازرسی بصری اولیه در نقاطی که دید غواصان به کمتر از ۳ متر کاهش مییافت.
نقطه عطف این عملیات، کشف و بازیابی دو تیربار کالیبر ۵۰ بود که در هنگام برخورد هواپیما با آب از بدنه جدا شده بودند. باستانشناسان موفق شدند پس از پاکسازی رسوبات کلسیمی، شمارهسریالهای حک شده روی این سلاحها را استخراج کنند.
نکته فنی: در دوران جنگ جهانی دوم، تسلیحات هواپیماها جزو اقلام تحت کنترل شدید بودند و موقعیت هر اسلحه با شمارهسریال مشخص در هر هواپیما ثبت میشد. این شمارهها مانند اثر انگشت عمل کرده و شناسایی دقیق هویت هواپیما و نام تکتک خدمه آن را میسر میسازند.
دکتر بوجاکوفسکی در این باره میگوید: «ما این سایت را فراتر از یک پروژه باستانشناسی میبینیم. هدف ما درک دقیق دقایق پایانی سقوط و بخشیدن آرامش به خانوادههایی است که ۸ دهه در انتظار خبری از عزیزانشان بودهاند.»
این پروژه با همکاری آژانس DPAA آمریکا انجام شده است؛ نهادی که وظیفه جستوجوی بیش از ۸۱ هزار سرباز مفقودالاثر این کشور از درگیریهای گذشته را بر عهده دارد.
منبع: scitechdaily
۲۲۷۲۲۷
