به گزارش خبرگزاری یولن، غلامعلی حدادعادل، رئیس فرهنگستان ادب و هنر فارسی و رئیس شورای ائتلاف در گفتگویی تفصیلی با روزنامه فرهیختگان به بیان خاطرات گذشته و دوران دانشجویاش پرداخت.
در بخشی از خاطرات حدادعادل آمده است:
* به قول داشمشتیها پدر عشق بسوزد. من وقتی دبیرستان رشته ریاضی میخواندم، شب و روز معادله حل میکردم، منحنی ترسیم میکردم و چه سختگیریها و تاکیدهایی بود که ما حتما مهندس بشویم. درواقع من هیچوقت فکر نمیکردم که عاقبت کار سر از زبان و ادبیات فارسی دربیاورم. دانشگاه به رشته فیزیک رفتم و خیلی هم در کار فیزیک جدی بودم. من در دوره فوقلیسانس فیزیک شاگرد اول دوره خودمان بودم. پنج تا درس فوقلیسانسم با استاد ثبوتی بود.
* کارشناسیام را از دانشگاه تهران گرفتم. ارشد را شیراز بودم. خودم در ۲۲ سالگی به دانشجوهای خارجی، فیزیک درس میدادم. یکوقتی با رئیس مجلس عربستان در زمانی که رئیس مجلس بودند دیدار داشتم؛ معلوم شد ایشان هم از دانشجوهای خود من بودند در زمانی که فیزیک میخواندند. یک کتابی بود که مولفش (وایت) بود و من به انگلیسی درس میدادم و خیلی در کار فیزیک جدی بودم.
* طبع شاعری هم از همان دوره دبیرستان داشتم. با دکتر سروش در یک کلاس بودیم، البته ایشان از کلاس هشتم به مدرسه ما آمدند و پنج سال تمام با هم در یک کلاس بودیم و منزل هردویمان هم در یک محله بود. عصرها با هم از مدرسه به خانه میآمدیم، راه هم طولانی بود.
* در واقع دکتر سروش این نمونه شعرهای آزاد را به من معرفی کرد. اولین مجموعهای که انتشارات جیبی منتشر کرد یا مثلا بعضی از قصههای بزرگ علوی را مثل «چشمهایش»، آن موقع خواندیم. همینطور مجموعهای که دکتر مهدی حمیدی انتخاب کرده بود از گزیده شعر و نثر و اینها که نامش دریای گوهر است. اینها را من در دوران دبیرستان خواندم و در همان دوران دبیرستان، عضو کتابخانه مجلس شدم. میرفتم در تالار کتابخانه مینشستم و کتاب میخواندم. وقتی رئیس مجلس شدم یک روز از کتابخانه بازدید کردم و گفتم من ۴۰ سال پیش همیشه روی این صندلی مینشستم.
27215
