به گزارش یولن، روزنامه هم میهن نوشت: اصلاحطلبان میدانند که این روش صبر و حوصله میطلبد. البته هزینههای آن کم و دستاوردهایش قطعیتر و پایدارتر است. درحالیکه تجربه نشان داده است روشهای رادیکال نهتنها پرهزینه است، بلکه یا موفق نخواهد شد یا در صورت موفقیت با چنان بحرانهایی مواجه میشوند که برای بقای خود در اولین گام همه اهداف اولیه خود را قربانی خواهند کرد.
خطمشی اصلاحطلبی که از دومخرداد سال۱۳۷۶ آغاز شد، به مرور زمان و به دلایل گوناگون (که پرداختن به آن در اینجا ممکن نیست) با چالشهای فراوانی مواجه شد. گرچه دوره ۷۶ تا ۸۴ بهترین دوره تاریخ جدید ایران از اغلب جهات بود، ولی بیتوجهی اصلاحطلبان به تثبیت این دستاوردها ایران را وارد دوره سیاهی کرد که بدون تردید از اغلب جهات سیاهترین دوره تاریخ جدید ایران بود.
متأسفانه برای جبران این دوره و این ضعف پیشآمده وارد باتلاق ۸۸ شدند که بهجای بهبود، اوضاع را بدتر و امنیتی کرد و همه بدون استثنا زیان دیدند و دست تندترین نیروهای سیاسی را در عرصه عمومی باز کرد. البته افول اصلاحطلبان از پایان و حتی اواسط مجلسششم آغاز شده بود و ریشه این افول نیز در عدول نسبی از برخی اصول پیشگفته بود. مشکل فقط افول اصلاحطلبی نبود؛ بلکه مترادف دانستن اصلاحات با اصلاحطلبی بود که عدهای شکست و عدم موفقیت یکی را به منزله شکست دیگری تلقی کردند.
مشکل بدتر این بود که برخی از منسوبین به اصلاحات سعی کردند که خود را متولی دائمی اصلاحطلبی بدانند و غیر خود را رد کنند؛ درحالیکه خودشان بیش از حد از این اصول عدول کردند و امروز هم برخی از آنان تحت همین اسم ولی با رسم دیگری عمل میکنند. در واقع، این مشکل محصول یک خطای انحصارطلبانه است. ابتدا باید از اصول اصلاحطلبانه دفاع کرد و هر گروهی که به آن اصول ملتزم است، حق دارد خود را اصلاحطلب بداند.
همه نظرسنجیها نشان میدهند که هنوز اکثریت مردم شیوه اصلاحطلبی با تعریف فوق را بر هر شیوه دیگری برای بهبود امور خود ترجیح میدهند. اصلاحطلبی یک مغازه نیست؛ یک راه است. همه میتوانند در آن حرکت کنند، اگر بخواهند.
23302
