به گزارش خبرگزاری یولن، در سالهای اخیر، چین با سرعتی خیرهکننده در حال توسعه ناوگان جنگندههای بومی خود بوده است. در چنین شرایطی، حضور سوخو ۳۵ روسی در ترکیب نیروی هوایی این کشور بیش از آنکه یک انتخاب راهبردی بلندمدت به نظر برسد، شبیه به یک پل انتقال فناوری است. تصاویر جدید منتشر شده در شبکههای اجتماعی چینی، فرصتی فراهم کردهاند تا بار دیگر جایگاه این جنگنده در ساختار قدرت هوایی پکن بررسی شود.
نمایش قدرت در آسمان چین
تصاویر تازه، سوخو ۳۵ها را در حال پرواز دستهجمعی و با آرایش کامل رزمی نشان میدهد. در یکی از عکسها، این جنگندهها در حال اسکورت هواپیمای ترابری سنگین Y-۲۰ دیده میشوند؛ هواپیمایی که امروز بزرگترین ترابری نظامی در حال تولید جهان محسوب میشود.
در تصویری دیگر، سوخو ۳۵ها به موشکهای R-۷۷-۱ با هدایت راداری فعال، موشکهای حرارتی R-۷۳/۷۴ برای نبردهای نزدیک و غلافهای جنگ الکترونیک Khibiny مجهز هستند؛ ترکیبی که نشان میدهد این پروازها صرفا نمایشی نبوده و آرایش رزمی واقعی داشتهاند.
قراردادی برای فناوری
چین در سال ۲۰۱۵ قراردادی ۲ میلیارد دلاری برای خرید ۲۴ فروند سوخو ۳۵ امضا کرد؛ آخرین جنگنده روسی که وارد خدمت این کشور شد. گفته میشود که بخشی از این قرارداد شامل انتقال فناوری مربوط به سامانه رانش بردار سهبعدی بود؛ قابلیتی که امکان مانورپذیری کمنظیر در نبردهای هوایی را فراهم میکند.
در واقع، بسیاری از تحلیلگران معتقدند که هدف اصلی پکن از این خرید، دستیابی به فناوریهای کلیدی بود.
تواناییهای فنی؛ قدرتمند اما نه بیرقیب
سوخو ۳۵ نسخهای ارتقایافته از سوخو ۲۷ دوران شوروی است. این جنگنده به رادار Irbis-E با آرایه فازی غیرفعال، رادارهای باند L در ریشه بالها، سازه کامپوزیتی سبکتر و موتورهای قدرتمند AL-۴۱F-۱S مجهز شده است.
قدرت موتورهای آن با موتور F۱۱۹ جنگنده F-۲۲ آمریکا قابل مقایسه دانسته میشود و همین موضوع، عملکرد پروازی چشمگیر و برد عملیاتی طولانی را برایش به ارمغان آورده است. سوخو ۳۵ در جنگ اوکراین نیز نقش پررنگی ایفا کرده و بنا بر گزارشها، بیش از هر جنگنده پس از جنگ سرد درگیریهای هوا به هوا را تجربه کرده است.
چرا چین تنها ۲۴ فروند خرید؟
پاسخ را باید در پیشرفت سریع صنعت هوایی چین پیدا کرد. پیش از سوخو ۳۵، چین صدها فروند سوخو ۲۷ و سوخو ۳۰ خریداری کرده بود؛ اما هنگام ورود سوخو ۳۵، جنگنده بومی J-۱۶ (نسخه پیشرفتهای بر پایه سوخو ۲۷) وارد خدمت شده بود.
در رزمایشها، J-۱۶ و حتی مدل سبکتر J-۱۰C توانستهاند عملکردی همسطح یا حتی بهتر از سوخو ۳۵ نشان دهند. از سال ۲۰۱۷ نیز با ورود جنگنده نسل پنجمی J-۲۰، فاصله فناوری میان ناوگان بومی چین و سوخو ۳۵ بیشتر شد.
منابع چینی به طور خاص از محدودیتهای داده و ضعف قابلیتهای نبرد شبکهمحور سوخو ۳۵ انتقاد کردهاند. همچنین رادار آن در مقایسه با رادار AESA پیشرفته J-۱۶ در سطح پایینتری ارزیابی میشود.
در حوزه تسلیحات هم موشک R-۷۷-۱ دیگر در مرز فناوری قرار ندارد و در برابر موشکهای مدرن چینی مانند PL-۱۵ و PL-۱۶ و PL-۱۷ حرف زیادی برای گفتن ندارد. حتی در نبردهای نزدیک، موشک قدیمی R-۷۳/۷۴ با موشک پیشرفته PL-۱۰ چین قابل مقایسه نیست.
نقشی محدود اما هدفمند
به نظر میرسد که سوخو ۳۵ در چین بیشتر برای آموزش نبردها و آشنایی خلبانان با فناوری رانش بردار به کار رفته است. همچنین گمانهزنیهایی درباره تجهیز احتمالی آن به موشک دوربرد R-۳۷M مطرح شده؛ موشکی که میتواند تهدیدی جدی برای هواپیماهای پشتیبانی غرب در منطقه اقیانوس آرام باشد.
با این حال، با رشد سریع ناوگان J-۲۰ که اکنون بزرگترین و پیشرفتهترین ناوگان نسل پنجم جهان به شمار میرود و همچنین ادامه تولید گسترده J-۱۶، نقش سوخو ۳۵ بیش از پیش به حاشیه رانده شده است.
در نهایت، سوخو ۳۵ در نیروی هوایی چین نه یک ستون اصلی، بلکه پلی موقت برای عبور به نسلهای پیشرفتهتر جنگندههای بومی بوده است؛ پلی که اکنون نقش آن به تدریج کمرنگتر میشود.
منبع: militarywatchmagazine
۵۸۳۲۲
